MAHSUNİ

Mahsuni şerif kimdir, kim değildir,
Anadolu’yu yüreklerinde dinleyen bilir.
Acıyı sazıyla sözüyle çekti yıllardır,
Mahsuni’yi mahsuni gibi düşünen bilir.

Gördüm dinledim yiğidim hasanı
Saramadık onun gönül yarasını
Tanıyamadık ömür bitiren dünyasını
Mahsuni’yi yiyen ölüm bilir.

Ozandı, susmadı, çıkmadı düze
Sözü ışık verdi ezilen herkese
Hapis yattı, sazın telindeki bir söze
Sözünü özünde gören bilir.

Aşmıştı kini, nefretin setini
Gurbetçilere duyurdu gür sesini
Sahneye çıktığındaki heybetini
Görüp de dinleyen bilir.

Halkın çoşkusudur, ozanın umduğu
Hazinesi sazdır, elinde sıkı tuttuğu
Alın teridir yıllardır yüreğinden döktüğü
Döktüğünü toplayan dostları bilir.

Mahsuni dindir artık acını
Bazen aydınlanan halktan al ilacını
Pir sultanlar gibi darağacını
Boylayanlar bilir.

Vay göresim geldi mahsuni seni
Uğur Mumcu’nun kalemini, senin dilini
Dom dom kurşunu kırmadı halkın belini
Mahsuni seni, beli bükülen, ezilen bilir.

Seni anlamak, seni yaşamak gerek
Binlerce mahsuni’yi yetiştirmek gerek
Talan dolanla ülke kan ağlıyor görmek gerek
Görenler seni bilir mahsuni.